Ik schreef eerder over de noodzaak om goede voornemens concreet te maken. In een recent nummer van De Zaak kwam ik een citaat tegen van Ben Tiggelaar, dat daar concrete argumenten voor geeft (let even niet op het Nederlands): “Vaagheid is dodelijk. Wanneer je niet precies op het netvlies hebt hoe en wat. Uit onderzoek blijkt dat slechts 4 procent van alle mensen die op deze wijze een verbeteringstraject start, na een half jaar daadwerkelijk verandering boekt. Is er sprake van een nauwkeurig voornemen, gaat het om concreet gedrag, dan is het percentage 46 procent na een half jaar. Als je iets belangrijk vindt en het doel is scherp omlijnd, dan heb je voor het brein de ideale omstandigheden gecreëerd om te blijven scannen naar mogelijkheden om jouw doelen te implementeren.”

Ofwel: als je weet waar je naar streeft, zul je het eerder herkennen als je het tegenkomt. Dat is inderdaad één van de redenen waarom concreet kracht heeft.

“Hoe kan ik hier nou concreet over zijn?” verzuchtte een deelnemer aan de training Opgeruimd denken en schrijven tijdens zijn coachingsessie, waarvoor hij een beleidsstuk had ingebracht. “Het is helemaal niet zeker dat we hier überhaupt iets mee gaan doen!” Die vraag leidde tot een boeiende discussie. Het kwam daarbij goed uit dat minstens vier andere deelnemers ook met een beleidstekst aankwamen; en het leuke was dat ze met elkaar het hele spectrum afdekten van voorzichtige verkenning tot implementatievoorstel.

Je zou een heel overzicht kunnen opstellen met de kenmerken van beleidsteksten in opeenvolgende fasen van een project, om schrijvers daarmee houvast te bieden, maar het is veel vruchtbaarder (more…)